Παράρτημα: Η Λουίζα εις τας Αθήνας

συμπλήρωμα στο Η Λουίζ στις αποικίες

Χρωστάω το εύρημα αυτό στο φίλο μου το Γιάννη (Β.). Πέρα από το ανεκδοτολογικό ή αρχαιοδιφικό ενδιαφέρον του, τούτο το άρθρο της Καλιρρόης Παρρέν μαρτυράει, αν μη τι άλλο, τη μεγάλη ηθική ακτινοβολία της Λουίζ Μισέλ. Ακόμα κι οι εχθροί της, εντάξει, όχι όλοι, πολλοί επέμειναν στην εικόνα της αιματοβαμμένης ύαινας κλπ, ακόμα κι οι περισσότεροι εχθροί της λοιπόν, ένιωθαν μπροστά της, αν όχι σεβασμό τουλάχιστον αμηχανία. Η Παρρέν, από την πλευρά της, δηλώνει «εκτίμησιν» και υπογραμμίζει τα επεισόδια που έδειχναν την ανιδιοτέλεια και την αφοσίωση της Μισέλ, χωρίς να παραλείψει βέβαια να της αποδώσει υπερβολικό και άσκοπο φανατισμό (και τον εξ αυτού κίνδυνο «ταραχών και στάσεων των λαϊκών τάξεων»). Το δημοσίευμα βέβαια γράφτηκε από «γυναικείο» ενδιαφέρον. Ίσως όμως αυτή η «γυναικεία» ματιά («κατακρίνωμεν, διά γυναίκα μάλιστα, τον τρόπον…») να δείχνει, ακόμα καλύτερα κι από τον πολιτικό ή κοινωνικό συντηρητισμό της Παρρέν, τα όρια εκείνου του «φεμινισμού των κυριών», το πόσο λίγο φεμινιστικός ήταν τελικά.

Michel01b

Michel02